Home

SEICA A CULPA É NOSA

15 Decembro, 2014

O Sr. Conselleiro de Educación da Xunta de Galicia ven de dicir recentemente que o problema da perda de galego falantes é que non se utiliza o galego nos ámbitos de xogo ou familiares; cousa que, segundo el, vese moi agravada pola caída da natalidade nas zonas rurais, que son as que falan máis galego; na cidade, seica todos o sabiamos, fálase castelán por suposto; e supoñemos que nos despachos dos responsables políticos completarán o plurilingüismo que tan pracenteiro lle é a este goberno e falaran inglés.
Tampouco hai que cargar contra este empregado do goberno, ao fin de contas o seu xefe, o presidente da Xunta de Galicia, xa fixera unhas declaracións nese mesmo senso un día antes, e na mesma liña: a lingua pérdese porque as familias non a coidamos, e isto agrávase porque no rural hai cada vez menos xente.
Se non fose porque estamos a falar da lingua do noso pobo, ou sexa: da construción monumental elaborada con mimo e cariño durante séculos, que permite que expresemos o que somos, o que pensamos, cómo nos sentimos, e cómo entendemos o mundo.
Se non fose por iso, e porque calquera cousa ao lado diso queda empequenecida, merecería a pena facer a longuísima crónica de todo o que este goberno considera que é responsabilidade doutros, falando só de educación porque do resto non cómpre agora, porque as súas políticas, que din eles que tan decisorias resultan cando tratan de se apropiar de calquera vantaxe publicitaria, son sempre neutrais cando cómpre explicar algún resultado negativo.
Se non fose porque estamos falando da nosa cultura, poderiamos pararnos a pensar para qué queremos un goberno que rexeita a súa responsabilidade no afundimento do maior patrimonio cultural que posuímos; que mesmo dá un paso máis, trasladando esa responsabilidade aos propios falantes, aos propios coidadores dese patrimonio. A Nós, aos que ano tras ano estamos a pelexar para protexelo precisamente de xente como esta que agora nos insulta.
A lingua conservámola os falantes, e dámoslle pulo e dignidade, como cómpre facer co que se quere como propio; pero son os nosos representantes, o poder político, quen é o responsable único do seu abandono entre a xente nova e do seu desprestixio entre a xente que non a transmite, e tamén son os nosos representantes quen teñen que tomar medidas serias e conscientes para neutralizar as presións que as culturas alleas, economicamente máis ricas, publicitariamente máis estendidas, máis gorentosas nos seus resultados inmediatos de éxito aparente, están a exercer nas novas xeracións.
Manter unha lingua non é máis difícil do que resulta crer nela, crer no seu poder aglutinador da sociedade , mesmo na súa forza económica e produtiva, na súa capacidade para identificar a aqueles que pelexan á nosa beira e facilitar a comunicación con eles.
Manter unha lingua significa ser conscientes de que para saír ao mundo a aprender o que mundo nos aporte temos que andar con paso seguro, cunha base sólida que nos serva de referente, porque non aprende quen se dilúe na aventura doutro, aprende quen crea con outro unha aventura compartida, na que se sumen as sabedorías, e os entendementos.
Manter a lingua, señor conselleiro, señor presidente, significa ser galego e recoñecelo, identificarse como tal e querelo así; por iso algúns defendémola, e falámola, como xa dixo Celso Emilio, “…porque si, porque me gosta, porque me peta e quero e dame a gaña, porque me sae de dentro, alá do fondo dunha tristura aceda que me abrangue ao ver tantos patufos desleigados, pequenos mequetrefes sin raíces que ao pór a garabata xa non saben afirmarse no amor dos devanceiros…”.
Nós, as familias, defendemos a lingua; outros non paran de aldraxala.

O Instituto Galego de Estatística ven de nos dar unha arrepiante noticia: só un de cada catro menores de 15 anos fala galego, e a nosa lingua vai esmorecendo arrodeada de porcentaxes que certifican a súa morte a medio prazo.
De certo que a partires deses datos han aparecer serios estudos que expliquen os porqués desta tendencia, e non é a miña intención tentar suplilos dende a subxectividade, pero non penso tampouco que esta noticia deba ficar no silencio de quen a escoitamos, senón que como galego falante – ou debera dicir como galego amante? – síntome na obriga de expresar a miña indignación, a miña rabia, a miña incomprensión a isto que nos está a ocorrer, a isto que estamos a facerlle aos nosos fillos e fillas, ás nosas netas e netos, a todos os que van estar cando nós xa non esteamos.
Eses nenos e nenas de entre catro e quince anos que xa case non falan en galego son os que están agora nas escolas e nos institutos, son os suxeitos do traballo que facemos as nais e pais que pelexamos por un ensino público de gran calidade, por un ensino que lles aprenda a vivir unha vida mellor sentida e mellor feita por eles mesmos.
E cómo é posible que ese ensino vital que lles andamos a transmitir dende a casa e dende a escola lles faga fuxir da lingua que debería aseguralos e outorgarlles firmeza e orgullo? , qué estamos a facer para que os máis novos rexeiten a transcendencia de coñecer e amar o propio, sexa o país, os costumes, ou a lingua ? . Máis aínda, cómo sobrevivirán se non teñen un lugar espiritual ao que retornar, un lugar que lles faga entendérense e apreciárense ?
Porén, é certo que arrepía unha noticia que por demais xa era coñecida; moitos de nós estamos a educar aos nosos fillos e fillas nunha lingua que logo eles non continúan, e asistimos vencidos ao retorno diario deses nenos e nenas, que marcharon falando galego ao colexio e que volven á casa falando noutra lingua. Se temos sorte, e temos creado un lugar de afecto profundo, eses nosos fillos e fillas manterán a lingua como un agasallo no seu trato con nós, na intimidade da familia, en concesión a unhas nais e pais que conservan tradicións e falas pouco actuais, pouco prácticas, pouco triunfantes; se non temos esa sorte, sen sermos por iso máis culpables, escoitaremos esoutra lingua impregnando os recunchos das nosas propias casas, e introducíndose innecesariamente nas nosas propias vidas.
Como dixen, de certo que haberá xente que explique os porqués, e mesmo que dea solucións e camiños ben ideados; non dubido de que existen e de que hai quen coñece como usalos; como tampouco dubido de que agora mesmo existe xente, xa agora con poder abondo, que non tería nin a menor vacilación para lle dar o golpe de morte á expresión dun xeito de entender a vida, as nosas vidas; porque o galego non está morrendo, ao galego estano matando; máis iso tamén é obxecto doutros traballos.
Eu quixera deixar unha idea que sempre me arrodeou dende que son pai: a obriga absoluta que temos de lles legar a nosa lingua aos nosos fillos como un magnífico patrimonio; non como unha ensinanza máis, nin como un exemplo ou unha lenda; non como quen deixa algo de valor que conseguiu e mantivo con esforzo; moito máis ca iso: debemos deixarlles a lingua na seguridade de que ese é o elo que nos xunta con todo o que fomos e o que seremos como historia viva, temos que saber transmitir que a lingua é o pé firme que nos trouxo ata aquí, que non é mellor nin peor que outros pero que é o noso pé e é insubstituíble, e que ten que ser o mesmo que nos sosteña no vindeiro para non perdermos a nosa firmeza.
Ocórreseme que ese legado que reclamo non se entrega ao fin da vida, non se deixa nas partillas ni se lle conta á autoridade; ese legado entrégase día a día, minuto a minuto, con coidado certamente, e con moito esforzo, atención e esixencia; e ocórreseme tamén que esta ven sendo unha das razóns polas que o galego se perde, porque é difícil vivir en galego, é incómodo pelexar para vivir en galego, hai que estar disposto á dificultade permanente, ao traballo suplementario, á repetición constante das verbas que nos quere roubar esa falsa modernidade que nos venden os que so se dedican á venda e ao diñeiro.
O galego non está presente na vida triunfante dos nosos fillos e fillas, no que admiran e imitan, no que copian e respiran; pero se nós non mantemos unha posición activa a prol do seu dereito a recibir a lingua cada día terana menos presente, terán menos realidade en galego, percibirano como algo que non se axeita ao seu mundo, vivirán a lingua como algo superado, innecesario e inútil.
Por iso as nais, os pais, os docentes, todos os que tratamos coa infancia e coa xuventude, temos que defender o coñecemento e a herdanza da nosa expresión, do noso idioma, e temos que pelexar para que se poida vivir en galego; a súa supervivencia está na nosa loita diaria, en cada anaco de conversa que logremos que se escoite en galego, con cada unha das noticias, das preguntas, dos afagos e os agarimos que fagamos, na naturalidade da nosa fala no cotián, no orgullo profundo e poderoso con que solicitemos e presentemos a nosa presenza en galego nunha tenda, nunha aula, nunha rúa; cando falemos e cando escoitemos, cando pidamos e cando entreguemos.
E logo, por suposto, estará todo o que cada quen de nós por si propio non é quen de conseguir, e para o que fará falta dispor dunha acción conxunta e ordenada por aqueles a quen comandemos para ese fin, pero iso non reduce a nosa responsabilidade, a nosa obriga de parar este roubo do futuro.

Fernando Lacaci é o presidente da Federación Compostela

Anda estes días a saír na prensa unha noticia desacougante: a publicación dun acordo bilateral entre o Goberno español e o Goberno vasco ( http://www.lehendakaritza.ejgv.euskadi.net/r48-bopv2/es/bopv2/datos/2014/09/1404004a.shtml ) polo que se “pacta” a interpretación de varios preceptos da LOMCE, esa lei que ten a dubidosa honra de ser a lei educativa máis contestada da democracia.

O acordo acadado atinxe a diferentes aspectos da nova lei, pero fundamentalmente estamos a falar do dereito a regular integramente o ensino da propia lingua, sen que o Estado teña dereito a interferir nesa regulación toda vez que recoñece explicitamente que é competencia da administración educativa vasca; e tamén falamos do recoñecemento por parte do Goberno español do dereito que ten cada administración educativa a regular como se xestionan os Consellos Escolares, que xa non teñen porque ser consultivos segundo semellaba dispor a LOMCE, senón que terán a capacidade decisoria que lles outorgue cada unha das administracións titulares das competencias en educación.

E o desacougante desta noticia é a pregunta que nos facemos os galegos: E logo nós ?

Pois nós, coma case sempre, mirando cara a outro lado; deixando esvaerse entre os dedos toda a nosa capacidade legal, cun goberno que segue a non crer nun ensino galego e para os galegos, cuns dirixentes que fan seguidismo absoluto do que se fala na Administración Xeral do Estado; cunha normativa que quere ter como mérito o de ser idéntica á que se poida elaborar no outro extremo da península, e coa consolidación dun ataque á nosa lingua que ven dende o mesmo momento no que o actual goberno galego gañou as eleccións e pretendeu implantar aquel modelo “plurilingüista” que logo deitaron sentenzas e costumes.

Así, os nosos fillos e fillas, que poderían ter un ensino onde aprender a se compracer do propio para entendérense, que poderían gozar do privilexio de seren instruídos na propia lingua para que soubesen chamarlle polo seu nome ás súas realidades -que é o xeito de podermos logo comprender e compartir as realidades alleas-, terán novamente que estudar de acordo cunha lei que está edificada sobre outras culturas, outras realidades e outros xeitos de ver e de convivir. E iso tamén provoca parte dese fracaso escolar que a LOMCE di que ven a eliminar.

Pero é que ademais, este “Acordo” tamén recoñece que o País Vasco – e Galiza non ? – poderá ter Consellos Escolares democráticos porque van ser eles quen decidan cómo queren que sexan, como van organizar a presenza das familias na toma de decisións no ensino; mentres que nósnon temos ningunha noticia de que o noso goberno galego teña a intención de recoñecer, e lexislar en consecuencia, que as familias somos parte intocable da realidade educativa, e que a nosa presenza é tan necesaria e tan imprescindible como a da administración, o profesorado ou o alumnado.

Nós, as familias, sabemos que temos que ter voz na educación dos nosos fillos e fillas, somos a sociedade que defende xa non o dereito senón a obriga de estar presentes na construción do mundo no que van vivir os nosos descendentes, os que veñen detrás de nós; e elaborar ese mundo inclúe deseñar e definir, coas nosas opinións e cos nosos votos , cada un dos pasos dos que se compón a realidade educativa.

A Confederación ANPAS Galegas sempre rexeitou e rexeitamos a LOMCE, e sempre solicitamos  que a Xunta de Galicia debería interpor recurso diante do Tribunal Constitucional porque esta Lei está a invadir competencias que son da nosa Comunidade Autónoma; pero agora mesmo, dun xeito especial logo do coñecemento desta noticia, tamén reclamamos que o Noso goberno, o Galego, asegure xa un acordo como o que neste momento teñen no País Vasco, e que sexa dende aquí dende onde se lexisle o desenvolvemento dunha norma axeitada á nosa realidade, respectuosa e potenciadora da  nosa lingua e da nosa cultura, e que recupere valores democráticos no funcionamento dos centros escolares permanecéndonos ás  familias na presenza que ata o de agora tiñamos.

Accidente en Compostela

16 Setembro, 2014

A Federación de Anpas Compostela, da que forma parte a anpa do IES de Brión, quere transmitir o seu máis sentido pésame á familia, amizades, compañeiras e compañeiros da moza Anna Nieto Lago, falecida na madrugada de onte nun tráxico accidente.
Gustaríanos que esta condolencia non quedase nun mero comunicado institucional, senón que a través dela poida ser percibido o sentimento de dor, apoio e solidariedade dos centos de nais e pais que compoñen todas as anpas desta federación.
Igualmente queremos manifestar a necesidade de que se traballe arreo para que sucesos con tan tráxico desenlace non poidan chegar a repetirse.

Remata o curso e chega o período de avaliación. A nosa Federación ferveu de actividade, as nosas Anpas están vivas. Desgrazadamente boa parte dos esforzos tiveron que centrarse na análise detallada da nova lei de educación, da información ás familias dos cambios que se achegan e, como consecuencia da análise ben fonda, ao rexeitamento persistente, activo da temida e, finalmente aprobada, contrarreforma educativa. Por iso queremos rematar este curso aludindo novamente á lei, pero xa non dende os aspectos máis pragmáticos: os deseños curriculares, a distribución das competencias, a organización dos centros… senón dende punto de vista puramente humano. Que concepto do ser humano sustenta esta lei? Onde queda a súa capacidade de crear? Diso nos falará Suso de Toro no derradeiro acto da Federación neste curso que se pecha. Non deixedes de acudir.

 

ordenador

O día 30 de abril publicouse no DOGa RESOLUCIÓN do 22 de abril de 2014, da Dirección Xeral de Educación, Formación Profesional e Innovación Educativa, pola que se convoca a selección de centros para participar no proxecto experimental Educación Dixital durante o curso 2014/15.

Obviamente a publicación desta orde e a súa extra-publicitación nos medios busca o noso aplauso, o das Anpas, ante a aposta pola modernización das aulas dos centros públicos.

Lemos, pois, con interese a convocatoria e que atopamos?

             1. Improvisación.

 Non se pode cualificar doutra maneira un proxecto que se lanza con estas datas. Un mes, do 30 de abril ao 30 de maio para elaborar un proxecto docente de todo un curso que implique non só aos titores ou titoras do curso senón tamén ao profesorado especialista (Música e Inglés). Ademais para un curso, 5º de Primaria, do que a día de hoxe se descoñece o curriculum (o programa detallado das materias) porque é un dos que cambia coa implantación da LOMCE.

Finalmente a resolución definitiva producirase a principios de xullo. Por fortuna,a consellería amosa a súa magnanimidade e condescendencia e introduce a seguinte prerrogativa:

A selección do centro para participar no proxecto Educación Dixital pode dar lugar a cambio dos libros de texto segundo o punto 2 da Orde do 29 de maio de 2013 pola que se determina o período de vixencia dos libros de texto e demais materiais curriculares”

 Así pois é posible que ata o mes de xullo as familias non saiban se  o alumnado precisará libros de texto o próximo curso.

Non entra isto en contradición coas continuas afirmacións de apoio e impulso aos bancos de libros, que tanto parecen gustarlle á consellería como alternativa á máis lóxica, xusta e económica gratuidade a través do suprimido sistema de préstamo universal?

 

  1. Deixación de funcións.

 A maior deficiencia do programa Abalar foi que se pensou unicamente na dotación material dos centros mentres que a formación do profesorado se considerou algo secundario, cando en realidade era o elemento fundamental para garantir o éxito do programa.

Esa falta de formación tanto metodolóxica como tecnolóxica é patente en moitos centros “Abalar” onde o material informático está  a ser infrautilizado ou onde vemos atónitos como o grupo A sigue un método de ensino totalmente renovado mentres o grupo B desenvolve os seus días nunha aula do século pasado.

fenda

Hai nesta convocatoria algún plan elaborado para abordar a formación do profesorado?

Non imos dicir que non se mencione. Pero obviamente non hai un plan trazado para superar as eivas de formación tecnolóxica, senón que os únicos candidatos son persoas que xa teñen formación e experiencia.

Non sería mellor trazar un plan de formación a longo prazo que garantise que ao cabo dun tempo todo o profesorado tivese a capacidade para acceder á continua formación tecnolóxica que é imprescindible nestes tempos para evitar que vaian quedando cada vez máis atrás fronte a un alumnado que chega as aulas amplamente “dixitalizado”?

 

  1. Falta dunha planificación a medio-longo prazo.

 Este é o percorrido do proxecto tal e como se nos presenta:

 – Curso 2014/15: 5º de educación primaria.

– Curso 2015/16: 5º e 6º de educación primaria. Durante este curso o centro poderá solicitar a continuidade no programa.

– Curso 2016/17: 6º de educación primaria. Se o centro solicitou a continuidade e conta cun informe favorable darase continuidade aos grupos de 5º curso.

A evolución que prevé a convocatoria nin sequera contempla unha continuidade mínima, de maneira que é posible que no curso 2016-17,  5º xa non entre no proxecto. Tanto fogo de artificio, tantos cartos para algo que pode rematar aí. Dependerá o futuro,entón, de que esas persoas hiperformadas (os coordinadores do proxecto no centro), merlos brancos do sistema, decidan continuar a facerse cargo de proxecto?

 

                       4. Discriminación de centros e alumnado.

 Consideramos que é obriga da consellería garantir unha rede de centros públicos homoxénea en canto a dotación e calidade do ensino. Este plan, sen embargo, vén agrandar as diferenzas que xa existen. Por exemplo, un dos requisitos esixidos aos centros solicitantes é:

“O centro deberá contar cunha conexión de datos cunha velocidade nominal mínima de baixada de 2 Mbps

Obviamente isto supón beneficiar aos centros urbanos fronte aos centros rurais, que habitualmente sofren de problemas de acceso á rede.

Outro exemplo:

“O proxecto diríxese aos centros que están na Rede Abalar, centros cunha cultura dixital afianzada como parte do seu proxecto de centro”

 Seguimos a estabelecer diferenzas na mesma liña que apuntabamos no apartado anterior.Quen xa ten unha cultura dixital afianzada, recibe apoio para afianzala máis. Quen non a tén segue sen desenvolvela.

blog69img02

 

Outro punto que esperta a nosa preocupación é o das tarefas escolares para casa. Este é un problema que quedaba sen resolver no proxecto Abalar. Que ocorre co alumnado que non dispón de conexión a internet na casa? Que pasará coas súas tarefas escolares?

É este un tema que leva anos a levantar polémicas e controversias periódicas que só se agravará aínda máis no momento en que o material en papel desapareza por completo. Hai algo previsto neste senso?

E que ocorre coa atención ás necesidades educativas especiais: están previstos mecanismos de accesibilidade para persoas con diversidade funcional sensorial, motora ou intelectual?

 

  1. Malgasto irresponsable de fondos públicos

 Neste apartado falaremos só de cifras, que son abondo elocuentes:

  •  Investimento: 5.896.859,50 € sen IVE.
  • Alumnado beneficiado este próximo curso: 2500 alumnos /as.

Esixímoslle á administración que o uso dos fondos dispoñibles se faga co máximo rigor, visión de futuro e planificación seria.

Os cartos que veñen de Europa para mellorar a educación deben usarse para beneficiar ao maior número de alumnos /as posible e para iniciar proxectos que perduren no tempo e non para financiar tracas de festa coas que deslumbrar á opinión pública.

 

  1. Distorsión da realidade.

 É o que atopamos nesta afirmación, unha das que encabeza a convocatoria:

“A incorporación das TIC á educación, en xeral, e aos procesos ensino-aprendizaxe, en particular, é xa unha realidade en Galicia e móstrase como unha peza fundamental para producir o cambio metodolóxico que leve a conseguir o obxectivo dunha mellor calidade educativa”.

A Consellería pode dicir, se quere que “a incorporación das TIC a educación é unha realidade” e as familias podemos dicir que É FALSO, a non ser que por “realidade educativa” se entenda a esa minoría de profesorado que co seu voluntarismo e esforzo conseguiu constituír unha comunidade virtual para compartir coñecementos e materiais e loita para superar as carencias materiais e de mantemento dos centros para facer das TIC unha ferramenta cotiá no seu traballo de aula.

Por outra parte, e por moito que a consellería intente convencernos do contrario, o uso das TIC e o cambio metodolóxico non son e mesmo. É certo que moitas veces van da man e son complementarios. Pero, como sabe calquera persoa con formación en tecnoloxías e en didáctica, o desembolso en ordenadores, libros electrónicos e plataformas dixitais non garante o cambio de metodoloxía; da mesma maneira que a falta de orzamentos para a dotación tecnolóxica non pode servir de escusa para non acometer o cambio metodolóxico a través dunha sólida e planificada formación didáctica do profesorado.

metodoloxía

Tecnoloxía e metodoloxía son dous elementos diferentes que deben ser abordados separadamente.

 

  1. Propaganda e cantos de serea.

 En definitiva: non podemos ocultar a enorme decepción que supón ler polo miúdo esta convocatoria.

Nin sequera nun momento tan duro economicamente como este, a actual consellería de Educación é quen de amosar a cordura de aproveitar uns fondos do plan Feder para iniciar un proxecto serio, ben planificado, cuns prazos realistas e que abranga os aspectos que máis deberían preocupar á administración educativa:

  • Consolidar a formación didáctica e tecnolóxica de todo o profesorado
  • Dotar tecnoloxicamente  todos os centros
  • Manter unha plataforma para que o profesorado cree e comparta material
  • Garantir o acceso do alumnado á rede fora de horario lectivo
  • E a través destas accións: camiñar cara a eliminación definitiva dos libros de texto.

Para conseguilo necesitamos unha planificación a curto, medio e longo prazo e non fogos de artificio e paus de cego que só nos deixan un irresponsable malgasto de fondos públicos.

A pesar da oposición firme de toda a comunidade educativa, a LOMCE foi finalmente aprobada e entrará en vigor o próximo curso. Aínda que esperamos que non tarde a súa derrogación, pensamos que é a nosa obriga informar ás familias dos cambios que comezarán a afectarnos moi pronto.

Por iso empezamos unhadebate_2 nova rolda de charlas informativas. Eis as primeiras:

 

Xoves 24 de abril ás 20:00 no CEIP Arquitecto Casas Novoa (A Sionlla)

Luns 28 de abril ás 18:00 no CEIP Ramón Cabanillas.

Se queres afondar no coñecemento da nova lei, xa aprobada, non dubides en acudir a calquera das charlas – debate que se irán desenvolvendo nos diferentes centros de primaria e secundaria da nosa contorna.

 

HOXE ESTIVEMOS NA RÚA

11 Abril, 2014

DSC01786A xeito de foliada un tanto áceda, as familias de Compostela que temos fillos e fillas  no ensino público hoxe espuxemos a realidade dos nosos colexios a todos os nosos concidadáns: na praza do  Toural amosamos a cara máis lamentable das instalacións nas que viven todos os días os nosos pequenos e pequenas; as imaxes falaron de como pasan as súas mañáns entre humidades e friaxes, de como xogan en lameiros e en patios tan suxos que semellan abandonados; e todo iso acontece na capital de Galicia, nun dos berces de Europa, na cidade patrimonio universal da humanidade, na fin do camiño…. que é tamén, e sobre todo, o lugar que habitamos e onde criamos aos nosos fillos e fillas.

DSC01769

Nós temos moito que falar sobre educación, moito que expresar e moito sobre o que discutir; esa debe ser a función das asociacións de nais e pais, o noso traballo, a nosa razón de ser; pero, quen pode falar cando ten frío?, quen pode debater cando cheira a mofo?, quen pode pensar cando esvara no chan mollado?; e que nai, que pai, pode pensar noutras cousas cando os seus fillos e fillas están padecendo estas carencias que non son inevitablesque non veñen provocadas pola crise, que non son consecuencia de tifóns nin cicloxéneses, que só son o resultado  da inacción consciente dunha administración ineficaz, inoperante, innecesaria na súa propia incapacidade.

 

A resposta dos responsables públicos, cantas veces lles plantexamos o que hoxe puxemos á vista de tod@s, foi unha constante evasión das súas propias responsabilidades, desas responsabilidades que son a razón única pola que están onde están; pois é a súa obriga xestionar o público, o que é de todos, dirixir a acción colectiva  para que mellore, co traballo e tempo que nós lles pagamos, a vida das nosas familias e o futuro das xeracións que xa están vindo.

DSC01794
Non é certo que non haxa diñeiro, haino para comprar e inaugurar innecesariedades, para facer obras que sempre quedan detrás en importancia cando as comparamos coa atención dos nenos e nenas, haino para ridículos fastos e para protocolos de pandeireta; pero semella non habelo cando falamos da seguridade, da limpeza e do benestar dos máis vulnerables de entre nós: é indigno.
DSC01855
DSC01858DSC01878
Por iso hoxe saímos as familias, porque temos a obriga de procurar para as nosas fillas e fillos un lugar onde poidan disfrutar da súa infancia, onde poidan disfrutar da súa educación, da convivencia, da despreocupación dos seus poucos anos, e para que todo iso poidan facelo en lugares privilexiados en construción, dotación e mantemento; porque unha sociedade que non atende ás súas crías con mimo e coidado é unha sociedade enferma, porque está matando o seu propio futuro; e é unha sociedade insana se consinte que isto ocorra sen se defender.

 

DSC01845

DSC01843

Por iso hoxe saímos á rúa, e continuaremos saíndo mentres os nosos nenos e nenas non teñan o que merecen que é nin máis nin menos que o trato e a atención privilexiada que lle corresponde sempre  a quen de nos depende.

E de educación tamén falaremos, e será pronto, pero será outro día.

IMAG0378 (1)

 

O venres pola mañá a ANPA do CEIP Pedrouzos de Brión, farta da esperar a que a Consellería de Educación acometa as obras de reparación e reforma das que é responsable, recibían a TVE 1  á entrada do colexio. Foi unha medida chamativa que buscaba, mediante a difusión da información e a denuncia, presionar á consellería; pois non valen escusas á hora de garantir a salubridade e seguridade do entorno onde as nenas e nenos pasan boa parte do día. A excusa da crise xa non é crible. É unha cuestión de estabelecer prioridades.

Brión

E cal é a reacción da consellería? Poñerse en contacto coas familias para tranquilizarlas e deseñar un plan progresivo e racional? Intentar negociar dalgunha maneira?

Pois non, a reacción da consellería nesa mañá de venres foi chamar ao centro e comunicarlle á dirección que a televisión non podía entrar na escola e tomar imaxes das deficiencias que se denunciaban. Así defende o ensino público a nosa administración. Pero alí seguimos as familias, fóra pero firmes.

IMG-20140328-WA0001

E seguiremos, ata cando sexa e como sexa… e sumaremos forzas: na federación de anpas da comarca de Compostela temos a firme decisión de conseguir que as nosas escolas sexan lugares seguros, acolledores e dignos. Reclamarémolo perante a institución responsable cantas veces sexa necesario. E non poderán calarnos.